Februar blir straks til mars. Om få dagar er våren her, i alle fall om ein skal tru kalenderen. Om ikkje lenge vil hageentusiastane ta fram grev, spade og anna utstyr. For manns minne er kort. Folk ser aldri ut til å lære at mars ofte er ein retteleg snømånad, og at sjølv april kan by på barske vinterdagar.
Vi er så forskjellige. Våren i låglandet, med hagearbeid og andre traumatiske syslar, er ikkje noko for meg. No gler eg meg til å starte skisesongen. Den har vorte kortara med åra, men til gjengjeld meir intensiv. Når det lir ut i mars, skal eg atter ta meg opp liene til hytta på Tæla. Så har eg to herlege månader å sjå fram til, med skiturar i vårleg ver og praktfull trollheimsnatur.
Eg har vel gitt uttrykk for det før her på Fintenkjarplassen: Eg kjenner meg veldig ferdig med skigåing i 20 kuldergrader og djupsnø, med tilhøyrande nasedrope og langunderbukse. Folk som ikkje går på i ski i fjellet i mai, eller juni for den del, veit ikkje kva dei går glipp av. Så vil vel andre på si side meine at eg ikkje forstår verdien av å halde meg på heimleg grunn når våren kjem, og hjelpe kjerringa med å få det til å sjå anstendig ut rundt huset vårt. Dei har kanskje rett.
Men så har det seg altså slik at eg er gift med ei som har større glede av å vite at eg nyt livet oppe på Fossafjellet med kikkert og nistepakke, enn at eg i vantrivsel traskar rundt i hælene på ho med ein frausekk i hendene. Vinnarloddet fanst i Bud.
Våren er ofte kalla eit mirakel. Av og til kan denne prosessen mot sommar gå sakte. Andre år artar det heile seg som ein eksplosjon. På Tæla er det som regel eit halvtanna meter tjukt snølag som skal bort når vårsola for alvor startar på jobben sin. Enkelte år kan ein lure på om det i det heile tatt blir sommar her oppe. Men etter kvart som temperaturen for alvor begynner å stige og vårvinden varsamt vermer, ordnar det seg alltid. Det blir som Aasmund Olavsson Vinje skriv i diktet «Vaaren»:
Enno ein Gong fekk eg Isen at sjaa,
fraa Landet at fljota,
Snjoen at braana, og Fossen i Aa,
at fyssa og brjota.
Fjellet byr på unike opplevingar om våren, svært presist skildra av Kleivakongen på denne måten: «De søng så tongt kring alle dalasiå, å synnåvinn han kjem å gjer me sel». Seinhausten i fjellandskapet set deg i ei nesten sakral stemning. Motstykket er vårdagen, med fuglesong, susande bekkar og nytt liv som av daude gror.
Eg har gått frå Kvenndalen og opp til hytta på Tæla over seks hundre gongar. Her kjenner eg både dei store trekka og dei små detaljane i landskapet godt. Om våren er det fascinerande å sjå korleis skaparverket forandrar seg frå veke til veke. Treet, som for berre kort tid sidan knappast stakk opp av snøen, helsar deg plutseleg med knoppar og blad på greinene. Steinar og rabbar som du kjenner, kjem opp i dagen på nytt. Ein fjelltur i vårleg lende handlar om noko langt meir enn berre det å gå på ski.
For 31 år sidan feira vi den første påska i Tælastuå. Med unntak av koronaåret 2020, har det vore folk i hytta alle påskehelger sidan 1993. Mette og eg har ingen planar om å gi oss. Med to restaurerte kne og eitt nyrenovert hjarte, meiner vi at det skal ligge til rette for at vi har mange tælaopplevingar til gode.
Det aldrande paret brukar meir tid opp liene enn før (for ikkje å seie ned). Det har vel også vorte slik at når vi vaknar på hytta ein godversmorgon, så er ikkje topptur alltid det vi tenker først på. Ein lang frokost på verandaen, litt vedarbeid, krattrydding, strikking, radio, lesing og ein god lunsj nede ved Fossåa er også eit dagsprogram som gir trivsel og meining. Det viktigaste er livskvaliteten og gleda ved å vere i fjellet.
Livet kan berre forståast baklengs, men det må levast framlengs, sa den danske filosofen Søren Kierkegaard. Det er ein god regel, som gjer oss betre i stand til å sette pris på dei minna vi har lagra opp gjennom mange år. I ein alder som ligg mykje nærmare sytti enn seksti, merkar eg at tankesettet er annleis enn da eg var tretti. Eventyraren Stein P. Aasheim har interessante refleksjonar rundt nettopp dette i boka si «Fjellene har meg nå». Eg avsluttar denne epistelen med eit sitat frå boka:
«Uansett, det er mindre av livet mitt som gjenstår enn det som er tilbakelagt. Jeg har ikke så mange drømmer som før. På den annen side har jeg mer liv å se tilbake på enn jeg har hatt noen gang tidligere. Dessuten er det slik at drømmer har større kraft og egenvekt enn minner. Så når du plasserer dem på hver sin vektskål – minnene om det som har vært på den ene og drømmene om det som kan komme på den andre – er det ganske bra balanse. Selv om volumet nå altså er større i minne-skåla enn i drømme-skåla».
FINTENKJARPLASSEN 