Det er skrive fleire bøker, både på norsk og andre språk, om hundre ting vi absolutt må gjere før vi går ut av tida. Eg kjenner meg nokså trygg på at det å køyre til Brattvåg på fotballkamp ein bister oktobersøndag, ikkje er nemnt i ei einaste av desse bøkene.
Sjølv om eg no begynner å dra på åra, har heller ikkje eg nokon gong opplevd trong til å dra ut på ei slik ferd. Det uroar meg meir at eg aldri har vore på Island, gammal norrønist som eg er. Svalbard, Bjørnsund, Australia og Bølia står også ønskelista. Men det har berre vorte med tanken. Derfor måtte det gå som det gjekk: No har eg vore på fotballkamp i Brattvåg. Av og til strekk ikkje eingong fantasien til.
Kva spring denne etter kvart lange innleiinga ut frå? Her er forklaringa:
Det har seg slik at den eine broren min, kultursjefen, er lidenskapeleg tilhengar av fotballklubben Lyn. Han er ikkje berre medlem, men også medeigar i klubben. Sist søndag møtte osloensarane Brattvåg i eit svært viktig oppgjer. For Lyn handla det om å sikre tre poeng for å få overtaket på Egersund i kampen om opprykk til Obos-ligaen. Vertane måtte ha poeng for å karre seg ut av botnstriden, og unngå nedrykk til nivå fire. Ole Magne ville gjerne ha selskap i denne lagnadstunge stunda for både han sjølv og laget. Da han inviterte til sunnmørstur, takka eg sjølvsagt ja.
Kampen enda uavgjort 1-1. Det kjem eg tilbake til.
Korleis kan det ha seg at ein kvennbøgarding gjer ein klubb frå Oslo vestkant til sitt livs store kjærleik? Eit svar er at når den same mannen også har ein høgt utvikla fascinasjon for klokkestrengar, er det lite anna som overraskar. Men den eigentlege forklaringa skriv seg nok frå oppveksten i Utigard Kvennbø. Eg og Ole Magne konkurrerte i alt – heile tida. Dette ga seg utslag i at vi ikkje kunne ha dei same idrettsheltane. I langrennsløypa var eg Harald Grønningen og han Magnar Lundemo. Når Bjørn Wirkola vart mitt store idol i hoppbakken, måtte den komande kultursjefen velje Lars Grini. Sjølv om eg for lengst har funne mi hamn i Molde Fotballklubb, må eg tilstå at eg heia på Rosenborg i barndommen. Dermed laut broderen finne seg ein annan klubb. Det vart Lyn. Diskusjonane om kven som var best av Odd Iversen og Harald Berg var ofte både lange og harde, og vart i verste fall avgjort på fysisk vis.
Der ligg altså spiren til det som seksti år seinare skulle bli ein søndagstur til forblåste Brattvåg, som etter Senterpartiet si reverseringsbragd no gjenoppstår som senter for frigjorte Haram kommune. Det vart med fire år under den ålesundske imperialismen sitt åk.
Brattvåg er ein tettstad, eller bygdeby, som dei gjerne seier på Sunnmøre, med rundt 2.500 innbyggarar. Det er ein del pengesterke industribedrifter her. Eg vil tru at desse har spytta midlar inn i stadionanlegget. For det er det verkeleg klasse over. Brattvåg stadion har ei flott kunstgrasmatte, flomlys og sittetribune med tak over. Du verda for ein uventa luksus. Medan vind- og haglbygene feia over banen utover i andreomgangen, sat vi tørt og komfortabelt. Ja, det var nesten slik at styggveret sette ein spiss på heile kampopplevinga. På tribunen stod det til og med ein kasse med gratis sitteunderlag. Det var berre å ta med seg eitt. Og eg som trudde at på Sunnmøre, der må ein betale for absolutt alt.
Likevel, kampen vart etter kvart ei kald oppleving. Utan stillongsen, som eg drog på meg i siste liten før avreise, veit eg ikkje heilt korleis det ville ha gått. Men eg hadde vel overlevd. Det gjorde i alle fall Ole Magne, utan stillongs. Spelet ute på banen var så som så i det våte og kalde veret. Gradestokken viste skarve 2,5 pluss. Kampen hadde likevel nerve, sidan ingen av laga hadde råd til å gi frå seg poeng. Lyn var minst nøgde da dommaren blåste av for full tid. Laget pressa i store delar av kampen, men sleit med å bryte igjennom det sunnmørske forsvaret. Samtidig var Brattvåg berre millimetrar unna å få eit mål i sluttsekunda. Uavgjort var vel greit nok.
Speakeren opplyste at det var 173 andre i tillegg til meg og broderen på tribunen. Blant desse var det også eit knippe tilreisande Lyn-patriotar. Sidan Ole Magne hadde Lyn-skjerf på seg, plasserte vi oss saman med desse. Vi møtte ein triveleg gjeng, som var lette å kome i kontakt med. Eg snakka med ein kar som hadde køyrd bil frå Oslo. På turen oppover hadde han og følget lagt inn overnatting både på Åndalsnes og i Ålesund, før returen måtte takast i ein strekk søndag kveld. Måndag morgon kalla jobben. «Vi tar det som ein tur», sa han friskt. Ja, sanneleg gjorde dei det. Laurdagen hadde dei, i regn og skodde, til overmål tatt seg opp til utsiktspunktet Rampestreken på Åndalsnes. Det er vel slike ein på godt norsk kallar blodfans.
Om ein fotballkamp i Brattvåg er blant dei hundre viktigaste tingane ein treng å få med seg gjennom eit heilt liv, er eg framleis usikker på. Det som derimot er heilt sikkert, er at vi fekk ein svært triveleg tur saman. Så for all del: Takk for invitasjonen, broder. Eg blir gjerne med igjen.
FINTENKJARPLASSEN 